Onzekerheid

Gepubliceerd op 13 juli 2021 om 21:05

Een tijdje geleden sprak ik mijn vroegere buurjongen. We hadden elkaar al meer dan 30 jaar niet gesproken. Het was leuk om even bij te kletsen en te horen hoe het hem was vergaan.

Hoe het kwam weet ik niet meer maar het gesprek kwam op onzekerheid. Ik vertelde dat ik een erg onzekere puber was geweest. Hij viel bijna van zijn stoel. "Jij?? Jij kwam over alsof je je zaakjes zo goed voor elkaar had. Of je wist wat je wou!" Ik schoot in de lach. "Wat grappig dat jij dat dacht. Ik voelde me de meest onzekere puber ooit.  Ik durfde in de buurt van jongens die een beetje ouder waren nauwelijks iets te zeggen. Bij volwassenen was ik ook altijd bang iets verkeerd te zeggen of te doen." "Dat heb je dan goed verborgen gehouden." was zijn reactie.

Ik dacht er later nog eens over na. Eigenlijk was en ben ik daar inderdaad best goed in: mijn onzekerheid verborgen houden.

Ik kan nu zien wat ik toen deed (en soms nog doe). Mijn neus iets meer naar boven, kin iets meer naar voren. Mezelf iets groter maken. Dat ik van mezelf al best groot ben hielp ook. En in plaats van te zeggen dat ik me onzeker voelde zei ik ofwel niks ofwel ik blufte me er doorheen.  Eigenlijk dus wel logisch dat mijn buurjongen dacht dat ik niet onzeker was.

Dat heeft me uiteindelijk wel een hoop opgeleverd, maar ook veel, heel veel stress.

Altijd kijkend naar wat anderen van me verwachtten en mijn eigen onzekerheid aan het verbergen. Vermoeiend hoor!

Met de jaren lukte het me steeds beter bij mezelf te blijven. Vooral systemische werk heeft me geholpen patronen te begrijpen en te transformeren. Een onzekere puber ben ik al lang niet meer. Toch laat ze zichzelf af en toe nog zien. En als ik voel dat mijn neus iets naar boven gaat dan weet ik dat er nog iets te leren valt.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.